ای كاش می‌بودی و می دیدی وقتیكه تو رفتی چقدر دلم گرفت . آخر با تو عاشق بودم و به عشق نزدیكتر. با تو میشد به پیشواز صنوبرها رفت و پرستوها را تا دریایی دور بدرقه كرد. وقتی تو رفتی دلم گرفت آخر با تو میشد تا آنسوی ساحل دلها كوچید و عشق را زیبا تردید . وقتی كه تو بودی ،‌دلم چه آرامش غریبی می یافت. درحریم نگاهت و آسمان چه حقیر می نمود درمصاف چشمانت . وقتی تو رفتی دلم شكست ،‌آخر می توانستم دلتنگیهایم را به ضریح چشمانت بسپارم و تبسم ستاره ها را در برقی نگاهت ببینم . اینك

مرا دریاب كه دل دریایی من بی تو مرداب است

سادگی مرا ببخش كه خویش را تو خوانده ام
برای برگشتن تو به انتظار مانده ام
سادگی مرا ببخش كه دلخوش از تو بوده ام
تو را به انگشتر شعر مثل نگین نشانده ام
به من نخند و گریه كن چرا كه جز نیاز تو
هرچه نیاز بود و هست از درخانه رانده ام
اگر به كوتاهی خواب ،‌خواب مرا سایه شدی
به جرم آن داغ عطش برلب خود نشانده ام
گلوی فریاد مرا سكوت دعوت توبود
ولی من این سكوت را به قصه ها رسانده ام
دوباره از صداقتم دامی برای من نساز
از ابتدا دست تو را دراین قمار خوانده ام
گناه از تو بود و من نیازمند بخششت
چرا كه من درابتدا تورا ز خود نراند ه ام
گناهكار هركه بود كیفر آن مال من است
به جرم آن داغ عطش برلب خود نشانده ام 

ای كاش می‌بودی و می دیدی وقتیكه تو رفتی چقدر دلم گرفت . آخر با تو عاشق بودم و به عشق نزدیكتر. با تو میشد به پیشواز صنوبرها رفت و پرستوها را تا دریایی دور بدرقه كرد. وقتی تو رفتی دلم گرفت آخر با تو میشد تا آنسوی ساحل دلها كوچید و عشق را زیبا تردید . وقتی كه تو بودی ،‌دلم چه آرامش غریبی می یافت. درحریم نگاهت و آسمان چه حقیر می نمود درمصاف چشمانت . وقتی تو رفتی دلم شكست ،‌آخر می توانستم دلتنگیهایم را به ضریح چشمانت بسپارم و تبسم ستاره ها را در برقی نگاهت ببینم . اینك

مرا دریاب كه دل دریایی من بی تو مرداب است

سادگی مرا ببخش كه خویش را تو خوانده ام
برای برگشتن تو به انتظار مانده ام
سادگی مرا ببخش كه دلخوش از تو بوده ام
تو را به انگشتر شعر مثل نگین نشانده ام
به من نخند و گریه كن چرا كه جز نیاز تو
هرچه نیاز بود و هست از درخانه رانده ام
اگر به كوتاهی خواب ،‌خواب مرا سایه شدی
به جرم آن داغ عطش برلب خود نشانده ام
گلوی فریاد مرا سكوت دعوت توبود
ولی من این سكوت را به قصه ها رسانده ام
دوباره از صداقتم دامی برای من نساز
از ابتدا دست تو را دراین قمار خوانده ام
گناه از تو بود و من نیازمند بخششت
چرا كه من درابتدا تورا ز خود نراند ه ام
گناهكار هركه بود كیفر آن مال من است
به جرم آن داغ عطش برلب خود نشانده ام 

نوشته شده در پنجشنبه 8 آذر 1386 و 01:11 ق.ظ توسط سعید موسوی

ویرایش شده در - و -